Prolog

 

 Ona 

Czy cierpienie hartuje nasza duszę ?

Czy cierpiąc stajemy się silniejsi ? 

Czy gdy tracimy ukochaną osobę jesteśmy jeszcze zdolni do miłości ? 

Czy jeszcze pokochamy kogoś tak bardzo ? 

Czy będziemy w stanie oddać mu całe swoje serce, duszę, ciało ?

Czy kiedyś spotkamy na swojej drodze mężczyznę, który uczyni nasze życie szczęśliwym ? 

Mężczyznę, którego widok będzie wywoływał na naszej twarzy uśmiech. 

Mężczyznę, którego dotyk będzie dal nas najprzyjemniejszym uczuciem na ziemi. 

Mężczyznę, który stanie się naszą prawdziwą i jedyną wielką miłością. 

Mężczyznę, który będzie z nami na dobre i na złe. 

Mężczyznę z którym zwiążemy naszą przyszłość. 

Mężczyznę, któremu urodzimy nasze dzieci. 

Mężczyznę przy którym się zestarzejemy. 

Mężczyznę który będzie nas kochał  wiecznie . . .

On 

Czy życie zawsze musi być takie trudne ?

Czy zawsze musimy wybierać między pracą, a miłością ?

Czy nie możemy mieć ich obu ?

Czy w końcu spotkamy na swojej drodze kobietę której nie będzie przeszkadzać nasza pasja ?

Kobietę, której nie będą przeszkadzać ciągłe wyjazdy i przeprowadzki.

Kobietę, która razem z nami będzie cieszyć się z wygranej.

Kobietę, która będzie nas pocieszać po porażce.

Kobietę, która będzie nam przypominać, że zawsze mamy walczyć o zwycięstwo.

Kobietę, która nawet po przegranym meczu będzie mówić, że dla niej i tak byliśmy najlepsi.

Kobietę, którą pokochamy całym sercem.

Kobietę, przy której każdy, nawet zwyczajny dzień stanie się niezwykły.

Kobietę, która urodzi nam dzieci.

Kobietę u boku której spędzimy całe życie.

Kobietę z którą nawet śmierć nas nie rozłączy . . .

_______________________________________________________________________________

no to zaczynamy : ) przepraszam z góry za wszelkie błędy jak takowe były : )