1.Czas zacząć żyć na nowo. . .

 

 Ona 

 

Po dwu letniej nieobecności w ojczyźnie moje stopy ponownie dotykają 

płyty warszawskiego lotniska. Wyjeżdżałam mając wszystko, wracam nie mając nic. 

Odbieram walizki i powolnym krokiem kieruję się do wyjścia. 

Nikt mnie nie wita, nikt spragniony moją obecnością 

nie rzuca mi się na szyję.Taksówkarz pomaga mi załadować torby do 

bagażnika i w niezmąconej ciszy kierujemy się na jedno z nowoczesnych osiedl.

 Po piętnastu minutach jazdy staję po drzwiami mojego dawnego mieszkania.

 Wyjmuję klucze z torebki i już po chwili przekraczam jego próg. 

Tak wiele rzeczy w moim życiu uległo zmianie odkąd byłam tu po raz ostatni, 

lecz tutaj nie zmieniło się nic. Czerwone trampki leżą dokładnie w

 tym samym miejscu w którym je zostawiłam, pośpiesznie się pakując. 

Na oparciu kuchennego krzesła wisi ta sama Pawłowa koszulka,

 a w łazienkowym kubku stoją dwie, tak dawno nie używane szczoteczki.

 Otwieram drzwi sypialni i pierwsze co rzuca mi się w oczy, to nasze wspólne zdjęcie 

stojące na jednej z szafek nocnych. Byliśmy wtedy tacy szczęśliwi, 

tacy beztroscy. Wtedy liczyła się tylko nasza miłość. Miłość i nic więcej. 

Dalej swe kroki kieruję do garderoby. Oglądam ubrania pozostawione 

w Warszawie i stwierdzam, że mój styl także się zmienił, choć to raczej 

pozytywna zmiana. Jedyna jak na razie. Wracam do salonu i siadam na kanapie.

 Po chwili rozmyślania stwierdzam, że muszę w końcu zrobić coś ze swoim życiem. 

Nie mogę cały czas siedzieć, użalać się nad sobą i płakać. 

Czas zacząć żyć na nowo, tak jakby nic się nie stało,

 tak jakby tych dwóch ostatnich lat w ogóle nie było. 

_______________________________________________________________________________

Wiem jak dużo czasu minęło od dodania prologu. I chciałabym przeprosić wszystkie Was, które wchodziły na mojego bloga z nadzieją, że coś dodałam, że tak do długo trwało. Jakoś nie mogłam się zebrać, żeby coś dodać. Pierwszego rozdziału napisałam trzy może cztery wersje i według mnie żadna nie jest dostatecznie dobra by ją publikować. Po prostu chyba zaczęłam wątpić w to co pisze. Dlatego też proszę o szczere opinie na temat tekstu. Miałam dopisać dalszą cześć do tego rozdziału ale stwierdziłam, że na razie wstawię to co mam, bo inaczej będziecie czekać w nieskończoność. 

Następny rozdział? hmmm nie wiem czy będzie następny, a jeśli tak to trudno określić kiedy dokładnie.W tygodniu nie mam kompletnie czasu, a gdy nadchodzi weekend nie ma na nic siły. 

Dlatego postanowiła, że nie będę na razie nic obiecywać.

Będą zainteresowani, będzie wena, będzie czas - na pewno się coś pojawi : ) 

Także chyba do zobaczenia : )